Magia sympatyczna
Magia sympatyczna to pojęcie antropologiczne opisujące logikę wielu praktyk magicznych: podobne wywołuje podobne (prawo podobieństwa), a rzeczy, które się stykały, dalej na siebie wpływają (prawo styczności).
- #magia miłosna
- #biała magia
- #rytuały
- #zaklęcia miłosne
Termin upowszechnił szkocki antropolog James George Frazer w Złotej gałęzi — wielotomowym studium magii i religii, wydawanym od końca XIX wieku. Frazer wyróżnił dwie zasady, na których, jego zdaniem, opiera się większość magii.
Dwa prawa
- prawo podobieństwa (magia homeopatyczna) — podobne wywołuje podobne; stąd serca, róże i czerwone świece w magii miłosnej albo laleczka przedstawiająca konkretną osobę,
- prawo styczności (magia kontaktowa) — rzeczy, które były ze sobą w kontakcie, nadal na siebie oddziałują; stąd włosy, paznokcie, zdjęcia czy przedmioty osobiste w rytuałach.
Przykłady
W polskich zwyczajach ludowych obie zasady są łatwe do odnalezienia: zakopywanie przedmiotu „na szczęście”, wiązanie węzłów jako symbol związania dwojga ludzi, czy noszenie przy sobie rzeczy ukochanej osoby. W rytuałach gest i materia mają „naśladować” pożądany efekt.
Jak to rozumieć
Frazer opisywał magię jako błędną, przednaukową próbę wyjaśnienia przyczyn i skutków. Współczesna antropologia odchodzi od tej oceny i zwraca uwagę na społeczne i psychologiczne funkcje magii. Oba prawa opisują jednak logikę praktyk, a nie dowód ich skuteczności.
Zastosowanie obu zasad w praktyce omawia przewodnik magia miłosna, a budowę zaklęć — artykuł zaklęcia miłosne. O słowiańskich formułach przeczytasz w tekście słowiańskie zaklęcia miłosne.