Bindruna
Bindruna to połączenie dwóch lub więcej run w jeden znak, zwykle na wspólnej pionowej kresce. Historycznie służyła głównie oszczędzaniu miejsca; „magiczne” bindruny jako osobiste pieczęcie to zwyczaj współczesny.
- #runy
- #talizmany runiczne
- #elder-futhark
Nazwa to spolszczenie angielskiego bind rune (staronordyckie bandrún). Takie ligatury są często spotykane w napisach protonordyckich i średniowiecznych, a bardzo rzadkie w epoce wikingów. Na kamieniach runicznych wyróżniano tak czasem imię rytownika albo łączono litery, by zmieścić napis.
Znany przykład
Logo technologii Bluetooth to bindruna: inicjały duńskiego króla Haralda Sinozębego (H i B), zapisane runami młodszego futharku.
Współczesne bindruny
W dzisiejszej praktyce bindrunę tworzy się jako osobisty talizman, łącząc runy odpowiadające intencji — np. Algiz (ochrona) z Sowilo (siła) albo Gebo z Wunjo przy intencji dotyczącej związku. Podręczniki radzą:
- łączyć najwyżej trzy–cztery runy, by znak pozostał czytelny,
- sprawdzić, czy w połączeniu nie „ukryła się” przypadkiem inna runa o niechcianym znaczeniu,
- zapisać intencję słowami, zanim powstanie rysunek.
Pamiętaj, że to współczesna praktyka symboliczna. Podobnie islandzkie znaki magiczne (galdrastafir), np. Vegvísir zwany „kompasem wikingów”, pochodzą z rękopisów z XIX wieku i nie mają związku z epoką wikingów.
Jak ułożyć bindrunę krok po kroku, opisuje artykuł runy jako talizmany, a jak wyryć i przygotować runę — poradnik jak wyrzeźbić i aktywować runę.